این مطلب را به دوست خود ارسال کنید

اطلاعات شما نزد دکتر سجودی کاملا محفوظ می باشد

کلینیک تخصصی ایمپلنت و زیبایی دکتر علی سجودی

02188082941 02188089112 شنبه تا چهارشنبه 9 الی 18

ملاحظات و نکات مهم پیش از کاشت ایمپلنت دندان

ملاحظات و نکات مهم پیش از کاشت ایمپلنت دندان

ملاحظات و نکات مهم پیش از کاشت ایمپلنت دندان: ایمپلنت دندان به عنوان اولین انتخاب درمانی برای پر کردن جای خالی دندان ها یا جایگزینی دندان های از بین رفته است و مزیت های بسیاری بر روش های دیگر دارد.

1397/12/27
192
0

ملاحظات و نکات مهم پیش از کاشت ایمپلنت دندان  

 
ملاحظات و نکات مهم پیش از کاشت ایمپلنت دندان

 

  
ملاحظات و نکات مهم پیش از کاشت ایمپلنت دندان:  امروزه ایمپلنت دندان به عنوان اولین انتخاب درمانی برای پر کردن جای خالی دندان ها یا جایگزینی دندان های از بین رفته است و مزیت های بسیاری بر روش های دیگر دارد. هدف نهایی از درمان ایمپلنت، بازگرداندن زیبایی و عملکرد طبیعی و حفظ سلامت دهان و راحتی بیمار است. از این رو انتخاب درست بیمار (اطمینان از این که بیمار شرایط لازم برای کاشت ایمپلنت را دارد) و برنامه ریزی درمانی، برای موفقیت و طول عمر درمان ایمپلنت ضرورت دارد.

برای کاشت ایمپلنت تکی، پایه ایمپلنت در داخل استخوان فک جای داده شده و اباتمنت و سپس روکش دندان بر روی آن نصب می شود. نصب روکش ممکن است با پیچ یا چسب باشد. برای دندانهای عقبی به خصوص اولین دندان آسیاب بزرگ (مولر اول)، اغلب ایمپلنت به صورت تکی باید استفاده شود. شایعترین علت از دست دادن دندان های عقبی پوسیدگی گسترده، ناموفق بودن درمان عصب کشی (اندودنسی) و عدم موفقیت ترمیم پس از عصب کشی است.

جایگزینی یک دندان ممکن است با دندان مصنوعی چسبانده شده با رزین (ثابت)، پروتز دندانی ثابت معمولی (بریج) یا پروتز غیر ثابت و یا ایمپلنت تکی انجام شود. هر روش معایب و مزایای خود را دارد.

حفظ ساختارهای سالم موجود نیاز به دقت در برنامه ریزی و اجرای درمان دارد. موفقیت نهایی ایمپلنت بستگی به انتخاب دقیق بیمار  برنامه درست دارد. پیش از درمان همه بیماران باید مورد ارزیابی قرار بگیرند و وضعیت سلامت عمومی آنها مشخص شود. اگر فرد شرایط لازم برای کاشت ایمپلنت را دارد، پروتکل سیستماتیک برای ارزیابی محل دقیق کاشت ایمپلنت باید رعایت شود.
 
شکل- انواع تراکم استخوان
 
1- تراکم استخوان
تراکم استخوان عامل کلیدی در برنامه ریزی درمان ایمپلنت، طراحی ایمپلنت، رویکرد جراحی، طول دوره بهبودی و نوع روش بارگذاری ایمپلنت (نصب تاج دندان) می باشد.
2- وضعیت استخوان موجود در محل کاشت ایمپلنت
استخوان موجود بخشی از استخوان ستیغ آلوئولار جای خالی دندان است که در آن کاشت ایمپلنت داخل استخوانی (ایمپلنت معمولی) صورت میگیرد.
 
استخوان موجود سه بعد دارد: طول، پهنا و عمق. طول استخوان بُعد مزیودیستال (به موازات قوس دندانی) است، پهنای آن بعد باکولینگوال (عرض قوس دندانی از سمت گونه تا زبان) است و عمق آن از ستیغ فک تا نزیکترین مشخصه محدود کننده جایگذاری ایمپلنت اندازه گیری میشود.
 
شکل- در تصویر بالا سه بعد استخوان فک در محل کاشت ایمپلنت نشان داده شده است. در عکس سمت چپ طول، وسط پهنا و عکس سمت راست بعد عمق استخوان را میتوانید ببینید.

الف- طول استخوان موجود در محل کاشت

بسته به دندانی که قرار است جای آن پر شود، باید استخوان طول مناسبی در امتداد قوس دندانی داشته باشد تا در نهایت سطح لثه و دندان شبیه دندان واقعی شود. این فضا نشان میدهد چه تعداد ایمپلنت میتوان کاشت. با این حال نسبت طول این بخش از فک باید با پهنای استخوان، وکس آپ تشخیصی محل پیشنهادی برای کاشت ایمپلنت و زاویه ریشه های دندانهای همسایه متناسب باشد. در صورتی که فضای موجود کافی نباشد باید با اِنِمالوپلاستی (شکل دهی دندان با تراشیدن مینا) دندانهای مجاور یا درمان ارتودنسی، فضای کافی ایجاد شود.
برای انتخاب اندازه ایمپلنت و ارزیابی طول قوس دندانی در محل کاشت ایمپلنت، دستورالعمل زیر باید استفاده شود:
-    ایمپلنت حداقل باید 1.5 میلی متر از دندان مجاور فاصله داشته باشد
-    ایمپلنت باید حداقل 3 میلی متر از ایمپلنت مجاور فاصله داشته باشد
-    باید برای دندانهای آسیاب بزرگ ایمپلنتی که قطر پهنتر دارد انتخاب شود چون فشار شدیدی در این بخش از دهان وارد میشود
 
شکل- (a = 1.5 mm, b = 3 mm)
علت در نظر گرفتن فضای گفته شده در بالا، موارد زیر است:
-    وجود 1.5 میلی متر ستیغ استخوان فک بین دندانها که به نوبه خود امکان رشد مناسب لثه بین دندانی (که به آن پاپیلا گفته میشود) را فراهم میکند.
-    تماس مناسب دندانها و ایجاد کانتورهای مناسب در ترمیم
-    وجود پهنای مناسب بافت نرم بین ایمپلنت و دندانهای مجاور
-    مولفه های پروتز به یکدیگر فشرده نشوند
-    تمیز کردن موثر دندان ایمپلنتی برای بیمار راحت باشد
-    هماهنگی در وضعیت دندانها و تماس آنها با دندانهای مقابل ایجاد شود
-    حداقل یک میلی متر فضا از ایمپلنت تا ریشه دندان مجاور وجود داشته باشد

با در نظر گرفتن موارد بالا، ایمپلنت معمولی 4 میلی متری به 7 میلی متر فضای مزیودیستال بین دندان مجاور در ناحیه تاج، نیاز دارد. اگر ایمپلنت خیلی نزدیک به دندان مجاور جایگذاری شود، کانتورها تغییر کرده و بی دلیل بافت نرم و سخت اطراف ایمپلنت از دست می رود. اگر محل ترمیم خیلی نزدیک به دندان مجاور باشد، منجر به نامطلوب شدن سطح بافت ها (کانتورها) و ایجاد نیروی اهرمی بر ترمیم می شود.
 
ب- پهنای استخوان موجود در محل کاشت

پهنای استخوان در محل از صفحه صورتی – قشری تا صفحه زبانی – قشری در ستیغ استخوان محل کاشت ایمپلنت، اندازه گیری میشود (به موازات عرض قوس دندانی و عمود بر طول استخوان).
حداقل پهنای استخوان باید بیشتر از یک میلی متر در هر دو طرف ایمپلنت (به سمت صورت و به سمت زبان) باشد تا سطح بافت نرم پایدار بماند.
 
این میزان در سمتی از ایمپلنت که به سمت گونه است حیاتی است چرا که هر مقدار استخوان تحلیل برود و تغییر در موقعیت حاشیه لثه ایجاد شود، نتیجه درمان از نظر زیبایی جالب نخواهد بود.
 
شکل- در سمتی از ایمپلنت که به طرف گونه است، بیشتر از یک میلی متر استخوان وجود دارد.
با در نظر گرفتن راهنمای بالا، در حالت ایده آل قطر ایمپلنت انتخاب شده حداقل باید 3 میلی متر کمتر از اندازه طول استخوان و 3 میلی متر باریکتر از پهنای استخوان فک باشد.
اندازه گیری پهنای استخوان موجود در محل کاشت
پهنای استخوان موجود را نمیتوان در عکس پرتوی ایکس داخل دهانی به دست آورد چرا که این عسکها دو بعدی هستند. بنابراین پهنای استخوان باید به صورت بالینی اندازه گیری شود.
•    ارزیابی بصری پهنای استخوان
ارتفاع، پهنا و کانتور ستیغ استخوان فک را میتوان با دیدن، اندازه گیری کرد. لمس دقیق ستیغ استخوان هر گونه تقعر را مشخص میکند. اگر بافتهای روی استخوان فیبری یا ضخیم باشند، اندازه گیری دقیق پهنای استخوان با لمس و دیدن، سخت تر میشود.
•    نقشه برداری ستیغ استخوان
نقشه برداری ستیغ استخوان کاری است که به جراح ایمپلنت امکان میدهد ضخامت یا پهنای استخوان آلوئولار را مشخص نماید.
 
در این تکنیک، یک سوزن با استاپر اندودنسی یا قطر سنج مخصوص در این ناحیه از بافت نرم داخل فرستاده میشود. ضخامت بافت نرم در ستیغ استخوان در دو نقطه به صورت عمودی در نواحی باکال (نزدیک به گونه) و لینگوال (نزدیک به زبان) اندازه گیری میشود. نواحی بی دندان در قالب تشخیصی استخوان به صورت عمود بر ستیغ تقسیم بندی میشود. ضخامت بافت بر روی قالب (شکل بالا) با مداد علامت گذاری میشود. این کار پهنای تقریبی ستیغ استخوان و تخمین تقریبی از کانتور ستیغ را در اختیار دندانپزشک قرار میدهد. اگر چه این روش نیمرخ بهتری از ارزیابی بصری ارائه میدهد اما باز هم امکان خطا دارد.
ارتفاع روکش
ارتفاع روکش به عنوان پارامتر عمودی کلیدی در برنامه ریزی درمانی کاشت ایمپلنت، در نظر گرفته میشود. ارتفاع روکش دندان در دندانهای آسیاب به فاصله بین سطح جونده تا ستیغ استخوان فک و در دندانهای جلویی به فاصله بین لبه برنده دندانهای قوس دندانی تا ستیغ گفته میشود (شکل زیر).
 
فضایی که برای ارتفاع روکش وجود دارد بر نوع پروتز و جنس آن و تکنیک جراحی تاثیر میگذارد. این فاکتور معمولا تا مرحله وصل کردن دندان به ایمپلنت مورد توجه قرار نمیگیرد. رضایت از دندان ایمپلنتی تنها در صورتی حاصل میشود که فضای موجود برای ارتفاع روکش مناسب باشد. برای ایجاد فضای کافی برای روکش، باید بین ستیغ استخوان و دندان مقابل فاصله کافی باشد. در حالت ایده آل برای پروتزهایی که با چسب به ایمپلنت وصل میشوند 8 تا 12 میلی متر ارتفاع روکش مناسب است که باید از بافت نرم ستیغ استخوان تا سطح جونده در وسط محل کاشت ایمپلنت، محاسبه شود.
بعد عمودی ایده آل برای هر محل ایمپلنت، 3 میلی متر برای بافت نرم، 5 میلی متر برای ارتفاع اباتمنت و 2 میلی متر برای سطح جونده روکش سرامیکی یا فلزی در نظر گرفته می شود. در مورد پروتزهایی که با پیچ به ایمپلنت وصل میشوند، به طور کلی ارتفاع لازم برای روکش کمتر است چرا که روکش را میتوان مستقیما در بدنه ایمپلنت پیچ کرد.
پیامدهای ناکافی بودن فضای عمودی برای ارتفاع روکش ایمپلنت عبارت است از کاهش ارتفاع اباتمنت، ناکافی بودن حجم ترمیم از نظر استحکام و مقاومت و زیبایی و همچنین سخت شدن بهداشت دهان.  
اگر فضای موجود برای ارتفاع روکش کافی نباشد، استفاده از سطح اکلوزال فلزی ممکن است لازم باشد که زیبایی خوبی ندارد. با این حال هنگامی که نیروی جویدن را در نظر بگیرید احتمالا فلز گزینه بهتری برای چنین ترمیمی است.
هنگامی که فضای موجود به علت بیرون زدن بیش از اندازه دندان مقابل محدود شده باشد، بسته به مقدار فضای باقی ماندن میتوان با تراشیدن و شکل دهی مینا، درمان ارتودنسی، اندودنسی انتخابی، افزایش طول تاج و روکش کردن دندانهای مقابل مشکل را حل کرد.
زیاد بودن فضای عمودی موجود برای ارتفاع روکش باعث میشود هنگام وارد آمدن فشار جانبی، همانند اهرم عمل کند بنابراین نیروی وارد شده بزرگتر میشود. در نتیجه ممکن است عوارض مکانیکی در پروتز روی ایمپلنت اتفاق بیفتد.
3- سلامت پریودنتال
بررسی پریودنتال شامل بررسی بافتهای نرم و سخت پیرامون دندانهاست. ارزیابی بافت نرم باید ضخامت بافت همبند رشته ای ، میزان بافت کراتینی شده متصل و تقارن اسکالوپ (دالبر) لثه را مشخص نماید.
بایوتایپ بافت بر اساس میزان نازک یا قطور بودن استخوان پشتیبان و بافت نرم، دسته بندی میشود. بافت ضخیم و رشته ای راحت تر بوده و آسانتر میتوان آن را تغییر داده و دستکاری کرد بنابراین نتایج درمان از نظر زیبایی قابل پیش بینی تر است در حالی که بافت نازک بیشتر جمع میشود. بایوتایپ ضخیم و رشته ای لثه در مقابل پسروی مقاوم تر هستند و نتیجه درمان قابل پیش بینی تر و پایدارتر از بایوتایپ نازک است.

4- وضعیت اندودنسی و ترمیمها
باید پیش از جایگذاری ایمپلنت، وضعیت دهان و دندان خوب باشد تا خطری در محل کاشت ایمپلنت آینده درمان را تهدید نکند. تغییرات پاتولوژی موجود، ترمیمهای دندانی و عصب کشی ها باید ارزیابی شوند تا آینده درمان در بلند مدت مشخص شود.
5- شیب دندانهای مجاور
شیب دندانهای مجاور پارامتر مهمی برای اطمینان از فاصله مناسب بین دندانهاست تا از تداخل با ریشه دندانهای همسایه در محل کاشت ایمپلنت جلوگیری شود. عکس پرتوی ایکس پانورامیک یا پری اپیکال میتواند سرنخ هایی در مورد فضای بین ریشه ها در اختیار دندانپزشک قرار بدهد.
 
کج شدن و انحراف دندانهای اطراف اغلب فضای موجود (طول استخوان) برای کاشت ایمپلنت را کمتر میکند. از این رو تعامل با ارتودنتیست برای تغییر موقعیت ریشه های دندانها ممکن است لازم باشد. درمان ارتودنسی باید همیشه پیش از کاشت ایمپلنت انجام شود.
پ- ارتفاع استخوان موجود در محل کاشت
ارتفاع استخوان موجود از ستیغ استخوان تا ویژگی های آناتومی که کاشت ایمپلنت را محدود میکنند ، اندازه گیری میشود. در ارزیابی طول ایمپلنت باید امکان تقریبا 2 میلی متر حاشیه مطمئن باشد به خصوص به این خاطر که بسیاری از دریل های دندانپزشکی به گونه ای طراحی شده اند که محل کاشت ایمپلنت را کمی بلندتر از ابعاد ایمپلنت انتخابی، آماده کنند. حداقل باید 2 میلی متر استخوان بین نوک اپیکال ایمپلنت و ساختارهای عصبی – عروقی اطراف وجود داشته باشد.
 
ساختارهای آناتومی که باید پیش از برنامه ریزی برای طول ایمپلنت در نظر گرفته شوند به صورت زیر هستند:
در فک بالا: کف سینوس ماگزیلاری، کف بینی
در فک پایین: فورامن چانه، سقف مجرای آلوئولار زیرین، گودی ساب ماندیبولار
دندانها: ریشه دندانهای مجاور
این مشخصه ها را میتوان مستقیما در عکسهای پانورامیک و پری اپیکال مشخص کرد تا به وضوح مقدار ارتفاع استخوان موجود تعیین شود.
6- عکسبرداری پیش از جایگذاری ایمپلنت
عکسبرداری پیش از کاشت ایمپلنت شامل تمامی معاینات رادیوگرافی میشود که به برنامه ریزی درمانی کمک میکنند. روشهای عکسبرداری مختلفی برای این کار وجود دارد. حداقل ملزومات در این مرحله عکس پرتوی ایکس داخل دهانی پری اپیکال با عکسهای پانورامیک است.
عکسهای پانورامیک معمولی اطلاعاتی در مورد ارتفاع تقریبی استخوان، موقعیت مجرای آلوئولار زیرین، اندازه و موقعیت سینوس ماگزیلاری و هر گونه وضعیت پاتولوژی که ممکن است وجود داشته باشد، در اختیار دندانپزشک قرار میدهد. با این حال این عکسها تا حدی اعوجاج دارند.
اطلاعات بالا را میتوان با عکس پرتوی ایکس پری اپیکال تکمیل کرد.
 
تکنیک  long cone paralleling با عکس رادیوگرافی پری اپیکال تصویری با حداقل اعوجاج ایجاد میکند. گاهی اوقات ممکن است شبکه های میلی متری رادیواپاک پیش از ظاهر شدن فیلم، روی آن بیفتند. اگر چه ممکن است مانعی بر سر راه مشاهده ساختارهای آناتومی پشتشان ایجاد شود و با بزرگ نمایی مشکل جبران نشود.
رادیوویزیوگرافی دیجتالی کامپیوتری در درمان ایمپلنت کاری معمول شده است. از آنجایی که در این روش شناساگرها وضعیت ثابت دارند دوز تشعشع مورد استفاده را میتوان تا حد چشمگیری کاهش داد. همچنین این عکسها میتوانند تراکم نسبی استخوان را نشان دهند.
تکنیک عکسبرداری دو بعدی نمیتواند پهنای استخوان را مشخص کند. تکنیکهای عکسبرداری سه بعدی مانند توموگرافی کامپیوتری تعاملی امروزه مسیر دندانپزشکی ایمپلنت را تغییر داده اند. این عکسها دقیقتر هستند و میتوان از آنها برای مشخص کردن کیفیت استخوان و تراکم آن استفاده کرد.
 
7- استفاده از راهنمای جراحی
راهنمای جراحی پس از تشخیص و برنامه ریزی برای پروتز، ساخته میشود. راهنمای جراحی به جراح کمک میکند محل دقیق کاشت ایمپلنت را پیدا کرده و زاویه ایمپلنت در حین جایگذاری نسبت به دندانهای اطراف و ستیغ استخوان را با دقت رعایت کند. راهنمای جراحی در هنگام جایگیری در دهان باید ثابت و سخت باشد. باید گذاشتن و برداشتن راهنمای جراحی راحت باشد. نباید راهنمای جراحی حجیم باشد و نباید در واکنش بافتها و مشاهده مشخصه های اطراف اختلال ایجاد کند. همچنین باید شفاف باشد و دسترسی را برای جراح آسان نماید.
 
راهنمای جراحی را میتوان دو منظوره استفاده کرد: هم به عنوان ابزار اندازه گیری رادیوگراف و هم راهنمای جراحی. چند روش برای ساخت الگوی راهنمای جراحی وجود دارد.
 
شکل- استفاده از راهنمای جراحی در حین کاشت ایمپلنت دندان
 
8- ارتباط روشن و موثر بین دندانپزشک و بیمار
برای موفقیت هر درمانی باید ارتباط موثر بین متخصص و بیمار برقرار باشد. پس از ارزیابی داده ها، جلسه مشاوره جداگانه ترتیب داده میشود تا برنامه ریزی درمانی به اطلاع بیمار رسانده شود و مسیر درمان پیش بینی شود. همچنین باید راههای جایگزین به بیمار توضیح داده شود. این کمک میکند بیمار وضعیت خود را بهتر متوجه شود و بداند چه راهکارهایی پیش رو دارد. بیمار باید نیازها و انتظارات خود را با دندانپزشک مطرح کند تا در برنامه ریزی درمانی، این موارد نیز مد نظر قرار بگیرد.
 
حرف آخر
پروتزهای بر پایه ایمپلنت مزیتهای قابل ملاحظه ای در مقایسه با روشهای دیگر دارند بنابراین همیشه به عنوان بهترین درمان برای پر کردن جای خالی دندانها در نظر گرفته میشوند. برای بررسی شرایط و شروع فرایند کاشت ایمپلنت، با دندانپزشک صحبت کنید و تمامی سوالات خود را از او بپرسید. با اطلاعات داده شده در بالا،  اهمیت مراحل مختلف و دقت در هر مرحله و تجهیزات و مواد مورد استفاده را بهتر متوجه می شوید و می توانید به نتایج مطلوب برسید.

 

 

ملاحظات و نکات مهم پیش از کاشت ایمپلنت دندان - ویدیوهای بیشتر

ملاحظات و نکات مهم پیش از کاشت ایمپلنت دندان - سفر رایگان

 

 


 

از دیگر مطالب ما در سایت دیدن نمایید :

 

زیبایی خنده
بهترین دندانپزشک تهران
متخصص ایمپلنت
کلینیک ایمپلنت
لبخند هالیوودی
دندانپزشکی زیبایی
لبخند زیبا
زیبایی لبخند
طراحی لبخند
اصلاح طرح لبخند
لمینت
لمینت دندان
قیمت لمینت دندان
هزینه کاشت دندان
کاشت دندان
کشیدن دندان عقل
کشیدن دندان
کاشت دندان ایمپلنت
سایت دندانپزشکی
کلینیک دندانپزشکی
دندانپزشک
دندانپزشکی
دکتر دندانپزشک
کامپوزیت ونیر
ایمپلنت
ایمپلنت دندان
جرم گیری دندان
جراحی لثه

نظرات کاربران

captcha Refresh

با عضویت در خبرنامه ما می توانید از آخرین مقالات و اخبار با خبر شوید

راه های دسترسی به کلینیک دندانپزشکی دکتر سجودی:

آدرس :شهرک غرب - بلوار دادمان - بین خیابان فلامک و بلوار فرحزادی - نبش خیابان گلسا (گل افشان)- پلاک 34 - واحد 2
تلفن : 88089112-88082941
ایمیل : info@drsojodi.com

مسیر دسترسی:
میدان صنعت، بلوار فرحزادی، بیمارستان آتیه. (از بیمارستان آتیه به سمت خیابان فلامک، نبش خیابان گلسا)

map
googlea5e9e2012138def7.html