سندروم فقدان تک دندان

فقدان تک دندان

دندان های مولر (آسیاب) اولین دندان هایی هستند که در دهان رویش دارند و متاسفانه معمولا هم اولین دندانی هستند  که از دست می روند چون بیشترین موارد کشیدن دندان در ناحیه خلفی صورت می گیرد. (پیشنهاد می شود مقاله همه چیز درباره ایمپلنت دندان را مطالعه بفرمایید)

کشیدن دندان به دنبال پوسیدگی های وسیع یا درمان نادرست ریشه یا شکست طولی دندان اتفاق می افتد. مولرها دندان بسیار مهمی برای حفظ رابطه دو فک و حفظ شکل قوسی فک هستند. اگر فردی دندان خود را از دست بدهد چندین اتفاق رخ می دهد.

انواع کمبود یا فقدان دندان ها کدام اند؟

زیر مجموعه‌ هایی که به دلیل کمبود دندان مادرزادی، در دندان‌ ها ایجاد مشکل می‌ کنند، شامل سه نوع هستند:

    هایپودنشیا: به معنای فقدان بخشی از دندان ‌هاست.
    الیگودونشیا: به فقدان برخی از دندان ‌ها به دلیل مشکلات مادرزادی گفته می ‌شود.
    آنودنشیا: به معنای فقدان کامل دندان‌ هاست و به عنوان یکی از اختلالات ژنتیکی شناخته می ‌شود..

آنودنشیا به ‌صورت کلی، در مقایسه با دو حالت دیگر، شایع تر است. هایپودنشیا اغلب به دلیل عوامل ژنتیکی به وجود می ‌آید که معمولا کمبود دندان در این نوع بین 1 تا 5 دندان است. الیگودونشیا نیز ناشی از عوامل ژنتیکی است و به شرایطی گفته می ‌شود که در آن 6 دندان یا بیشتر از دندان‌ ها وجود ندارند.

اول اینکه  دندان مقابل آن در فک  مخالف به سمت فضای خالی متمایل می شود و حرکت می کند. (این امر تمایل طییعی دندان است)

دوم اینکه دندان های دو سمت فضای خالی به سمت فضای کشیده شده هم از سمت مزیال هم از سمت دیستال حرکت می کنند و یکی دو سال بعد از کشیدن دندان فضای کمتری را خواهیم داشت که جایگذاری پروتز یا ایمپلنت را برای ما سخت تر می کند چون تقسیم فضا برای ما مشکل تر می شود.

به عنوان مثال اگر بخواهید پروتز ثابت یا اصطلاحا روکش بگذارید باید تراش بیشتری به دندان های کناری بدهید تا فضای اولیه را ایجاد کنید یا اگر قصد ما گذاشتن ایمپلنت دندان باشد باید از قطر کوچک تری استفاده کنید که این هم سببب می گردد تا ایمپلنت با قطر کمتر فشار اکلوزالی بیشتری را تحمل کند.

همچنین این امر ایمپلنت را دچار fatigue یا خستگی می کند عمر ایمپلنت را کاهش می دهد و گیر غذایی را دو طرف ایمپلنت بیشتر می کند در نتیجه احتمال ایجاد پوسیدگی را اطراف دندان های کنار ایمپلنت افزایش می دهد. همچنین در سایت colgate.com اطلاعات مفیدی وجود دارد.

درمان سندروم فقدان دندان

هیپودنشیا یا از دست دادن دندان ها را می توان با انواع روش های دندانپزشکی درمان کرد. رویکرد درمانی به شدت بیماری، سن بیمار و نیازهای خاص او بستگی دارد. در اینجا به برخی از گزینه های رایج درمانی اشاره می‌کنیم:

    پروتزهای جزئی: برای کودکان مبتلا به هیپودنشیا، دندان مصنوعی جزئی معمولاً اولین گزینه درمانی است. این پروتزها می توانند فضاهای باقی مانده از دندان های از دست رفته را پر کنند و به بازیابی توانایی غذا خوردن و صحبت کردن بیمار کمک کنند. همانطور که بیمار رشد می کند، می توان آنها را با یک مجموعه کامل از دندان مصنوعی یا سایر درمان ها جایگزین کرد.
    پل و پروتز: برای بزرگسالان مبتلا به هیپودنشیا، بریج و دندان مصنوعی گزینه های درمانی رایجی هستند. اینها می توانند فضاهای باقی مانده از دندان های از دست رفته را پر کنند و به بازیابی توانایی غذا خوردن و صحبت کردن بیمار کمک کنند. بریج ها وسایل ثابتی هستند که روی دندان ها در دو طرف شکاف چسبانده می شوند، در حالی که پروتزها وسایل متحرکی هستند که روی دندان های باقی مانده قرار می گیرند.
    ایمپلنت های دندانی: ایمپلنت های دندانی را می توان برای جایگزینی دندان های از دست رفته در بزرگسالان استفاده کرد. اینها ابزارهای جراحی هستند که در استخوان فک کاشته می شوند و برای حمایت از تاج یا بریج دندان استفاده می شوند. ایمپلنت ها می توانند پایه ای قوی و پایدار برای دندان جایگزین یا پروتز فراهم کنند. اگر درباره ایمپلنت دندان به دنبال اطلاعات بیشتری هستید مقاله زیر را مطالعه کنید.

    درمان ارتودنسی: در برخی موارد می توان از درمان ارتودنسی برای مدیریت عوارض هیپودنشیا استفاده کرد. این می تواند شامل استفاده از بریس ها یا وسایلی برای تراز مجدد دندان ها و بستن شکاف های ناشی از از دست دادن دندان ها باشد. با این حال، درمان ارتودنسی معمولاً برای موارد شدیدتر هیپودنشیا به کار می‌رود.
    خودپیوند: در برخی موارد، دندان از دست رفته را می توان با پیوند یک دندان سالم از قسمت دیگری از دهان جایگزین کرد. این روش معمولاً در مواردی استفاده می‌شود که بیمار دندان سالمی دارد که می‌توان از آن برای پیوند استفاده کرد.
    کشیدن دندان: در برخی موارد، دندان از دست رفته را می توان با پروتراکشن جایگزین کرد که شامل حرکت دندان به سمت جلو برای پر کردن شکاف است. این روش معمولاً در مواردی استفاده می شود که دندان سالمی وجود دارد که می توان برای پر کردن شکاف حرکت داد.